Wie stopt als wethouder, raadslid of bestuurder verliest meer dan een baan. Een rol, een ritme, een plek waar je bij hoorde. Dat verlies verdient een naam: rouw.
Ik was wethouder. Tot begin 2026, van de ene op de andere dag, niet meer. De overleggen op dinsdag, de raadsvergaderingen, het team waar je bij hoorde: het houdt op. Je mag niet meer komen waar je een week eerder nog moest zijn.
Pas toen merkte ik hoeveel plek zo'n rol in je leven inneemt. En hoe weinig woorden we ervoor hebben als die rol wegvalt. Ik schrijf en spreek erover, vanuit eigen ervaring als oud-wethouder en vanuit mijn werk met mensen die rouwen om verlies in vele vormen.
Een politieke functie is geen baan van negen tot vijf. Je bent het, veertig uur per week of meer. Je agenda, je week, je netwerk en een deel van je identiteit hangen eraan. Valt de functie weg, dan valt er ook een deel van jezelf weg: wat je altijd deed en mocht doen, is er niet meer.
Rouw is de normale reactie op het verlies van iets dat betekenis had. Dat geldt voor een dierbare, en het geldt ook voor een rol. Het is een vorm van levend verlies: er is geen uitvaart, er komen geen kaarten, en toch is het verlies echt.
Het gaat abrupt. Verkiezingen, een coalitiewissel, een val van het college: vaak weet je pas laat of je door mag, en dan is het van de ene op de andere dag voorbij. Het is bovendien publiek. Iedereen weet dat je stopt, en de sportevenementen en bijeenkomsten die je zelf mede opzette gaan door, zonder jou.
Er is geen ritueel voor. Een receptie en bloemen, en daarna wordt verwacht dat je doorgaat. Wie dan aangeeft dat het afscheid zwaar valt, hoort al snel dat het toch bij het vak hoort. Dat maakt dit verlies vaak eenzaam. Na de collegewisselingen van 2026 stopten alleen al in de provincie Groningen zeventien wethouders. Elk van hen begint aan hetzelfde onbenoemde proces.
Erkenning, om te beginnen. Dat dit verlies een naam krijgt en dat je erom mag rouwen, ook als de buitenwereld alleen een carrièrestap ziet. Het helpt om te weten dat de reacties normaal zijn: de lege agenda, het gemis van het team, de plekken waar je niet meer vanzelfsprekend binnenloopt.
En het helpt om erover te spreken met mensen die het herkennen. Voor gemeenten, de omgeving van vertrekkende bestuurders en organisaties als wethoudersverenigingen en begeleidingsbureaus geef ik hier lezingen en kennissessies over. Voor wie zelf afscheid neemt van een functie: je hoeft dit niet op te lossen, en je hoeft het niet alleen te doen.
In Dagblad van het Noorden schreef ik over het afscheid van een functie als verlies. Bij Transitium Groep verscheen mijn verhaal over rouw na het politieke afscheid. En bij RTV Noord vertelde ik in juli 2026 over rouw na het einde van het wethouderschap.
Meer publicaties vind je op de mediapagina.
Wil je een lezing of kennissessie over rouw na politiek afscheid of rolverlies, voor je gemeente, vereniging of organisatie? Neem contact op, dan denk ik met je mee.