Door Saskia Ebbers
Twee keer hetzelfde verlies, in één gezin. Twee keer een heel ander verhaal. Het verschil zat niet in beleid, maar in wat een leidinggevende zei en deed.
Lees verderOp zijn eerste schooldag huilde mijn zoon bij het hek. Over gemis en geluk die naast elkaar bestaan.
Lees verderMaandagochtend. De bel gaat. Over rouw bij kinderen en jongeren, en het verlies dat we in de klas niet zien.
Lees verderEen speech, een applaus, een bos bloemen. Wat we vaak niet zien, is het verlies dat onder die bloemen zit.
Lees verderEen medewerker verliest haar vader. De uitvaart is geweest. En haar leidinggevende verwacht dat ze er na een paar dagen weer is. Maar rouw stopt niet bij de ingang van de organisatie.
Lees verderIn 2016 verloor ik mijn vader. En in die tijd werd er van mij verwacht dat ik na een week wel weer aan het werk kon. Alsof rouw iets is dat je kunt plannen.
Lees verderBij ons thuis zit rouw niet in grote gesprekken aan tafel. Rouw zit in kleine momenten. Tussen de LEGO op de grond en de knuffels op bed.
Lees verderEr is geen tijd voor rouw. Geen begin en geen eindpunt. En al helemaal geen vaste route. Toch lijkt het soms alsof we dat wel verwachten van onszelf of van elkaar.
Lees verder