Rouw is niet iets
om op te lossen.
Wel iets waar je
ruimte voor maakt.

Rouw kent verschillende vormen, op verschillende momenten in het leven. Dat weet ik uit eigen ervaring. Toen ik op mijn 21e mijn zoon Lars verloor, stopte ik het weg. Ik wist niet beter. Bij het overlijden van mijn vader moest ik er voor mijn moeder zijn. Mijn eigen rouw kwam later, en anders. En bij het verlies van mijn vrouw Agnes leerde ik voor het eerst wat het betekent om dwars door de pijn heen te gaan om verder te kunnen leven.

Rouw is hard werken. Het lost zich niet op, en het hoort ook niet weggestopt te worden. We leren verder te gaan mét de rouw. Maar dat vraagt iets van de omgeving. Van collega's die niet weten wat te zeggen. Van leidinggevenden die wel willen helpen maar niet weten hoe. Van organisaties die geen taal hebben voor wat er speelt.

Rouw gaat mee naar het werk. Het zit in concentratie, in energie, in hoe iemand functioneert. Zonder kennis en zonder ruimte wordt het onbegrepen. En onbegrepen rouw is vaak waarom medewerkers uiteindelijk toch langdurig uitvallen, of pas later de klap krijgen.

Dat is waarom ik dit doe. Omdat ik weet hoe het voelt als die ruimte er niet is.

Ik ken de wereld van gemeenten van binnenuit, hoe teams werken, hoe HR denkt, waar het vastloopt. Ik ken die wereld van binnenuit, hoe gemeenten werken, hoe beslissingen worden genomen, waar het vastloopt. Ik breng geen therapie en geen theorie. Ik breng taal, structuur en afspraken die in de praktijk werken.

Meer lezen? Ik schrijf ook over rouw en verder leven. Die teksten vind je in mijn blog en in de media.