Ze legde de telefoon neer. Eén dag. Eén dag vrij, meer niet.
Maandag liep ze voor het eerst weer naar binnen. Precies zoals er van haar verwacht werd. “Maandag ben je er gewoon weer”, had haar leidinggevende gezegd. Diezelfde leidinggevende zag ze op haar eerste dag terug niet.
Een paar collega’s vroegen nog hoe het ging, maar luisterden niet naar haar antwoord. Geen woord dat haar hielp. Weken later viel ze uit. Moe, gebroken.
Hoe anders ging het bij haar man. “Werk wordt geregeld. Ik kom over twee weken bij jullie thuis langs”, zei zijn leidinggevende. Samen maakten ze een plan voor zijn terugkeer, en het team werd ingelicht.
Toen hij drie weken later weer aan het werk ging, ving zijn leidinggevende hem op. “Eerst even een bakje koffie.” Zijn verhaal kon hij kwijt, die dag en de weken erna, steeds opnieuw.
Twee keer hetzelfde verlies, in één gezin. Twee keer een heel ander verhaal. Het verschil zat niet in beleid. Het zat in wat een leidinggevende zei, en deed.
De meeste leidinggevenden willen het goed doen. Ze twijfelen alleen over wat ze moeten zeggen, en wat juist niet.
Daarom maakte ik een kaart voor leidinggevenden. Wat zeg je wel, wat zeg je niet, van het eerste telefoontje tot de maanden erna.
Elke leidinggevende krijgt hier ooit mee te maken. Wil je de kaart bij de hand hebben? Stuur me een bericht via de contactpagina, dan krijg je hem van me. En deel hem gerust met een leidinggevende die je kent.