8.15 uur. De jongens op school en ik doe mijn oortjes in en loop langs de drukte van nog pratende ouders. Even wandelen. Zoals ik twee jaar geleden bijna dagelijks deed. De natuur in. Stilte. Rust. Maar ook bewondering voor het leven om me heen. De planten, de bomen, de eendjes en de vlinders. Als ik in de natuur ben, voel ik dat ik leef. Niet het gehaaste van thuis. Van alles moeten. Zorgen. En soms gewoon moe zijn. Geleefd worden. Hier kan ik ademen. Vind ik rust. Kan ik nadenken zonder te piekeren.
Ik heb het gemist. Ik dacht dat het in een stad niet mogelijk was om na een paar honderd meter die rust te vinden, maar de natuur heeft me opnieuw verrast. Zelfs in Assen. Of misschien juist wel hier. Als ik de huizen achter me heb gelaten en het park uit loop, sta ik even stil. Ik adem diep in en geniet van de stilte. En ineens denk ik aan hoe anders mijn leven was toen ik dit twee jaar geleden bijna iedere dag deed. Toen liep ik ook om rust te vinden. Om na te denken. Om even alleen te zijn met alles wat er gebeurde. Om de tranen de vrije loop te kunnen laten. Om even niet sterk te hoeven zijn.
Nu loop ik hier opnieuw. Getrouwd. Net terug van onze huwelijksreis. Gelukkig. Met plannen voor een toekomst waarvan ik een tijd lang niet wist hoe die eruit moest zien. En toch zit ook alles van toen nog in mijn rugzak. Agnes. Het verlies. De pijn. Maar ook alles wat mooi was. De liefde. De herinneringen. Alles wat mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Verder gaan betekent niet alles achterlaten wat is geweest. Niet doen alsof het verlies minder belangrijk is geworden omdat je weer gelukkig bent. Maar het meenemen en ondertussen ook weer kunnen genieten van het leven.
De afgelopen week merkte ik hoe makkelijk ik weer in het andere terechtkom. Alles wat moet. Werk. Zorgen. Nadenken over wat ik wil. Me afvragen waarom iemand niet reageert of wat mijn volgende stap moet zijn. Dingen waar ik invloed op heb en heel veel waar ik geen invloed op heb. Vroeger kon die onzekerheid me behoorlijk in beslag nemen. Nu lukt het me steeds vaker om het los te laten en me te richten op wat ik wel weet. Wat ik kan. Dat niet alles vandaag opgelost hoeft te worden. En dat mijn leven zich niet alleen afspeelt in alles wat straks misschien gaat gebeuren. Het gebeurt nu. Ik leef nu. Daar, midden in het groen in Assen, besef ik dat opnieuw.
Ik leef nu met verdriet en geluk. Met gemis en nieuwe herinneringen. Met tranen die er soms juist zijn op de mooiste momenten. Verder gaan betekent niet uitwissen wat was. Gemis en geluk kunnen naast elkaar bestaan. Want onder allebei zit uiteindelijk hetzelfde.
Liefde.