Op zijn eerste schooldag huilde mijn zoon bij het hek. Hij wilde nog een knuffel. Een bevestigingsknuffel, waarmee hij zeker wist dat ik niet zomaar wegging.
Toen ik terugliep naar de auto pakte ik mijn telefoon om mijn vrouw te appen. Zoals vroeger, als hij verdrietig was en zij al op haar werk zat. Maar zij zou het appje nooit lezen. Want zij was er niet meer.
Laatst zag ik zoiets terug in de film Voicemails for Isabelle. Een vrouw verliest haar zus en blijft voicemails insturen naar haar oude nummer. Over haar dag, haar werk, de gewone dingen.
Want dat is wat je kwijtraakt. Diegene met wie je alles deelde. Voor haar was dat haar zus. Voor mij mijn vrouw.
Ook nadat ze overleden was, appte ik haar nog weleens. Ik wist dat ze niet zou antwoorden. Maar ik wilde het delen.
In het begin lijkt je leven stil te staan. Maar langzaam wordt de wereld om je heen weer groter. Je lacht weer ergens om. Je merkt dat je weer leeft. En daar kan een schuldgevoel in zitten. Alsof je niet gelukkig mag zijn als je rouwt.
Aan het eind van de film spreekt de vrouw een laatste voicemail in. Niet omdat ze haar zus loslaat, maar omdat ze inmiddels iemand heeft met wie ze het leven weer kan delen.
Dat herkende ik ook. Later kwam er iemand in mijn leven met wie ik weer kon delen. De gewone dingen. En ook mijn verdriet.
Daarmee zijn de pijn en het gemis niet weg. Het wordt ook niet kleiner. Gemis en geluk kunnen naast elkaar bestaan. En ook als je rouwt heb je recht op geluk.